Nazywam się Lena Wardęga. Jestem uczennicą Zespołu Szkoły Podstawowej i Przedszkola im. Jana Pawła II w Czechach.
    Poraz pierwszy biorę udział w konkursie "Historie rodzinne" organizowanym przez Muzeum Historii Miasta Zduńskiej Woli. Chciałabym podzielić się historią mojej rodziny, ponieważ jest   nie tylko ważna dla mnie, ale i dla mojego rodzeństwa oraz taty, a szczególnie mojej mamy. To historia o obrączkach ślubnych moich dziadków, które przypominaja o nich oraz przywracają wspomniania wspólnych chwil, których niestety nie możemy powtórzyć.   
     Babcia Teresa urodziła się w 24 maja 1947 roku we wsi Młodawin Górny powiat zduńskowolski gmina Zapolice natomiast dziadek Zdzisław 19 maja 1947 roku we wsi Paprotnia powiat zduńskowolski gmina Zapolice. Dziadkowie poznali się w szkole w Młodawinie gdzie razem uczęszczali do jednej klasy. Mieli trójkę dzieci, najmłodszym dzieckiem jest moja mama.
     Bardzo cennymi pamiątkami w naszej rodzinie są obrączki ślubne mojej babci Teresy i dziadka Zdzisława. Moi dziadkowie niestety już nie żyją, jednak obrączki zachowały się i do dziś są dla nas czymś bardzo ważnym. Dziadkowie otrzymali je od rodziców ze strony babci. Moja babcia podarowała je później mojej mamie, prosząc, aby przekazała je temu ze swoich dzieci, które jako pierwsze weźmie ślub. Tym dzieckiem okazała się moja siostra, która w tym roku wychodzi za mąż.
    Obrączki zostały wykonane w 1947 roku na specjalne zamówienie. Babcia i dziadek dostali je jako prezent przedślubny w 1965 roku. To proste, wąskie obrączki o zaokrąglonym profilu, bardzo klasyczne i skromne. W środku mają wygrawerowany napis, którego nikt z nas nie potrafi odczytać. Nie wiadomo, czy to jakiś znak, symbol czy może inicjały w dawnej formie pisma – grawer jest zupełnie niezrozumiały. Ta zagadka od lat budzi ciekawość całej rodziny i często wracamy do rozmów o tym, co mógł owy napis oznaczać.
    Obrączki są w całości wykonane ze złota i mimo swojego wieku zachowały się w bardzo dobrym stanie. W listopadzie 2025 roku zostały przekazane mojej siostrze. Z tej okazji zostały też odnowione, wyczyszczone i delikatnie przerobione tak, aby pasowały na palce młodej pary. Starano się przy tym jak najmniej ingerować w ich wygląd, żeby pozostały takie, jakie były.
   Dla naszej rodziny to coś więcej niż biżuteria. Nosili je nasi dziadkowie przez całe swoje wspólne życie, dlatego mają ogromną wartość sentymentalną. Teraz, gdy moja siostra je założy w dniu ślubu, historia zatoczy koło i tradycja będzie kontynuowana. Mamy nadzieję, że w przyszłości również kolejne pokolenia będą je przekazywać dalej, razem z historią o tych, do których należały wcześniej.

Relacja rodzinna